Bart Voorzangers weblog

top

volgend

overzicht

14 mag een overheid gelovigen in dienst nemen?

Een groeiende groep politici wil van overheidsopdrachten aan organisaties met een religieuze grondslag af. De uiteindelijk consequentie van hun gedachtengang zou zijn dat ook individuen met een religie niet meer voor de overheid mogen werken. Dat moeten we niet willen.

woensdag, 2 december 2009

Stadsdeel De Baarsjes in Amsterdam heeft zijn jongerenwerk uitbesteed aan Youth for Christ (YfC). Sommige partijen zijn daartegen en wilden daar via een motie in de stadsdeelraad een eind aan maken. De precieze argumenten variëren. Het COC meent dat YfC homojongeren in de kou laat staan. Anderen hebben verwante zorgen. YfC wordt door een der lokale politici intolerant en fundamentalistisch genoemd. Afgezien van dat ‘fundamentalistisch’ – een negatief geladen woord voor ‘iemand met andere beginselen dan ik’ – zijn dat serieuze klachten. Als ze juist zijn, en als dat in de uitvoering van het aangenomen werk is terug te zien en nadelig uitpakt voor jongeren die YfC wordt geacht te helpen – homojongeren bijvoorbeeld – dan komt YfC zijn verplichtingen niet na. Dat is reden genoeg om de overeenkomst met YfC op te zeggen, en als die overeenkomst deugt, staat er precies in hoe dat gaan moet.

Maar er speelt nog iets. YfC neemt alleen christelijk personeel aan, en ook dat is sommige politici een doorn in het oog. Maar YfC doet hiermee niets onwettigs. Het is een christelijke organisatie en dat mag doorwerken in het personeelsbeleid. YfC ‘ontslaan’ omdat men er eisen aan de religie van medewerkers stelt is in wezen net zoiets als een stadhuisportier ontslaan omdat hij zijn kinderen opvoedt in de Vreze des Heren.

In Haarlem speelt iets soortgelijks. Het Scharlaken Koord helpt prostituees uit hun vak te stappen. Dat Koord maakt deel uit van Tot Heil des Volks – in 1855 opgericht door Jan de Liefde; levend verleden dus – en dat is een christelijke organisatie die van zijn personeel heel toepasselijk een ‘levend geloof’ vraagt. Dat klinkt genoegelijker dan Youth for Christ, maar ook in Haarlem zijn politici die menen dat zo’n organisatie daarom niet voor de overheid mag werken. En ook in Haarlem snijdt dit argument geen hout.

Overheden besteden een deel van hun taken uit aan particulieren organisaties en bedrijven. Of we daar blij mee moeten zijn, weet ik niet. Maar áls overheden het doen, moeten ze het wel netjes doen. Van individuen die bij een overheid gaan werken, eisen we dat ze hun werk doen en dat ze zich aan de regels houden. Wat ze geloven, en hoe ze dat geloof in hun privéleven gestalte geven, gaat hun werkgever niets aan. Mij dunkt dat het bij het inhuren van een rechtspersoon niet anders zou moeten gaan, en het personeelsbeleid van rechtspersonen ís privéleven. Van de overheid mogen we levensbeschouwelijke neutraliteit verwachten en dat betekent dat élke uitvoerder die zich aan de wet houdt, mag meedingen naar overheidscontracten die vervolgens worden toegekend op grond van kwaliteit, betrouwbaarheid en kostprijs. Dat is de consequentie van een vermarkting van overheidstaken.

Religielozen lijken steeds vaker te vinden dat de overheid niet alleen neutraal maar ook seculier moet zijn. Ze beroepen zich daarbij op het principe van scheiding van kerk en staat, maar dat is een – onjuist – gelegenheidsargument. In feite gaat het om iets anders, namelijk een groeiende onverdraagzaamheid ten opzichte van religies. Mij beangstigt dat. Bijna zou ik mijn mede-religielozen beschuldigen van fundamentalisme, maar dat machtige wapen heb ik mij een paar alinea’s terug zelf met kracht uit handen geslagen. Ik moet het dus laten bij de constatering dat ik mij zorgen maak.

Zie ook:

110 godsdienstvrijheid vereist godsdienstige vorming

106 Stadsdeel Amsterdam-Oost verbreekt De Verbinding

95 Het OM pleit voor fictie en vrijspraak

85 Een neutrale overheid

79 Godsdienstvrijheid

62 De schijn van partijdigheid

56 Onderwijsvrijheid is een Universeel Mensenrecht

35 het TVHIOIO

3 Marcouch en de handjes