Bart Voorzangers weblog

top

volgend

overzicht

15 Turkije en ons parlement

De Turkse regering wil terecht niet met de heer Wilders praten, en de parlementaire delegatie die Turkije zou bezoeken gaat daar nu terecht niet heen. Gelukkig zijn er andere mogelijkheden om kennis en inzicht op te doen.

donderdag, 3 december 2009

Ik heb lang geaarzeld aan dit weblog te beginnen. Ooit zou ik het daarin moeten hebben over de heer Wilders die zich uit geen enkel debat over integratie geheel laat wegdenken. En daar had ik helemaal geen zin in. Maar vooruit, wat moet dat moet, en het nieuws vraag erom.

De delegatie van de vaste kamercommissie voor Europese zaken die Turkije zou bezoeken, heeft dit bezoek afgezegd vanwege het feit dat de Turkse regering de heer Wilders niet wil ontmoeten. En waar de heer Wilders niet welkom is, wil de rest van de delegatie ook niet zijn. Zonder de geplande gesprekken met regeringsvertegenwoordigers zou het bezoek volgens de heer Wilders tot een ‘toeristische reis’ verworden zijn. Kennelijk plande de delegatie dus een toeristische reis met daarnaast – voor ’t cachet? – een aantal gesprekken met regeringswoordvoerders.

Dat de Turkse regering niet wil praten met iemand die niets dan naars over die regering zegt en met wie een gesprek bij voorbaat zinloos is, is goed te begrijpen. En even begrijpelijk is het dat de delegatie solidair is met ál haar leden. Het resultaat laat zien dat redelijke standpunten soms toch tot een patstelling leiden. Dat heb je, in een gebroken wereld.

De enige die baat heeft bij deze situatie is de heer Wilders. Van een bezoek aan Turkije was hij, afgezien van wat toeristische ontspanning, niets wijzer geworden. En met de weigering van de Turkse regering maakt hij hier nu goede sier. ’t Was fijn geweest als de Turkse regering ons dat had willen besparen, maar ja, die regering is er nu eenmaal niet om onze problemen op te lossen. Dat moeten we zelf doen.

Hoe erg het verder is dat dit bezoek niet doorgaat, is de vraag. Ergens geweest te zijn en met mensen daar gesproken te hebben, geeft ons al snel het gevoel er veel van te weten, maar hoe terecht is dat gevoel? Je moet vrij lang met mensen praten voor je een beeld krijgt van wat ze écht denken, en in een vreemde omgeving zie je lange tijd niet wat je ziet.

Stel dat de commissieleden de voor hun bezoek uitgetrokken week besteedden aan boeken óver Turkije van mensen die het land goed kennen, en dan liefst boeken die elkaar geregeld tegenspreken en dus tot nadenken dwingen, zoals goede boeken over willekeurig welk onderwerp doen. Zouden ze dan niet minstens zoveel meer over Turkije gaan weten en van Turkije gaan begrijpen als door het afgezegde bezoek?

Een goede politicus laat zich voor één gat niet vangen. Ook een gebroken wereld biedt nog tal van mogelijkheden.

M’n eerste stukje over de heer Wilders.

Viel best mee, eigenlijk.