Bart Voorzangers weblog

top

volgend

overzicht

33 onze superieure joods-christelijke cultuur

Wie meent dat wij deugen en zij niet, vergelijkt wat hier deugt met wat daar mis is.

donderdag, 18 februari 2010

Cultuurrelativisten liggen onder vuur. Gelukkig kunnen relativisten dat goed relativeren. Meneer Wilders wilde onlangs graag een ander laten zeggen dat de joods-christelijke cultuur superieur is aan de islamitische. Frits Bolkestein zei het jaren geleden al eigener beweging.

Eerst iets over namen: ‘joods-christelijk’ heet onze cultuur pas sinds de Tweede Wereldoorlog. Christelijk Europa lieten het jodendom in de steek en schaamt zich, sinds dat weer veilig kan, zo voor het eigen antisemitische verleden dat ’t het jodendom postuum tot wortel van het christendom promoveerde. Als het christendom echt joods is, is de toevoeging ’joods’ in ‘joods-christelijk’ een pleonasme. Bovendien is de islam minstens even joods als het christendom. De voorvoegsel-fetisjisten zouden dus de joods-christelijke cultuur moeten vergelijken met de joods-islamitische, en dat maakt een al te negatief oordeel over de laatste net wat lastiger.

Maar dan … Waar hebben we het over als we het over ‘cultuur’ hebben? Daar zijn bibliotheken over volgeschreven, en als begrippen vooral veel voorkomen in literatuur óver die begrippen mankeert er meestal iets aan hun helderheid. Dat lossen we hier niet op, maar ik wou het wel gezegd hebben.

De inhoud nu. ’t Staat buiten kijf dat het leven in het ‘christelijke’ Westen heel wat zekerder en comfortabeler is dan overal elders, met inbegrip van de meeste islamitische landen. Dat is een economische kwestie. Wáár is het pas sinds landen als het onze echt heel rijk zijn. En let wel: ik zet hier het christelijke Westen tegenover de rest van de wereld. Kijken we naar alle al even christelijke (of zelfs nog christelijker) gebieden in Afrika, Zuid-Amerika of het verre oosten van Europa, dan valt dat het pré van de ‘christelijke cultuur’ geheel weg.

Maar onze vrijheden dan? Zelfde verhaal. Veel moslims zuchten inderdaad onder dictaturen, maar hun onderdrukkers kunnen nog een puntje zuigen aan wat er op dat terrein gepresteerd is of wordt in christelijke Zuid-Amerika, christelijk Afrika, en christelijke voormalige sovjet-republieken. En vergeet dan niet dat die islamitische dictators doorgaans dankzij westers – dus ‘christelijk’? – geld in het zadel zijn beland. Wie zijn ellende exporteert, kan al gauw zeggen dat het elders naarder is.

En onze geneeskunde en techniek? De bloei van de ‘christelijke’ wetenschap begon in de Renaissance, toen het westen zich gretig liet bijscholen door de op dat terrein veel voorlijker ‘islamitische’ cultuur – die zijn voorsprong overigens op zijn beurt weer dankte aan alles behalve islamitische Grieken (die door een enkeling dan snel als ‘onze’ Grieken worden ingelijfd) en de even on-islamitische Perzen (met wie dat inlijven niet lukt, dus die benadrukken we dan liever weer niet). Dat de ‘christelijke’ cultuur hier de ‘islamitische’ cultuur wist in te halen heeft alles te maken met onze nadien gegroeide en uiteindelijk alles overvleugelende militaire en economische macht. Waarom klopt nou niemand zich ooit eens op de borst vanwege de militaire en economische superioriteit van het christendom? Het laatste restje besef dat rijk en dankzij wapens machtig zijn, niet echt beantwoordt aan christelijke idealen?

‘Christelijk’ West-Europa is al tientallen jaren kampioen mensenrechten. Denk aan de positie van vrouwen, homoseksuelen, en religieuze en etnische minderheden. We hadden op dat punt ook veel in te halen. Toen Spanje ‘heroverd’ werd, vluchtten de de meeste joden daar naar de islamitische wereld en daar hadden ze goede redenen voor. Joden, en christenen, hebben het onder moslimheerschappij eeuwenlang een stuk beter gehad dan moslims en joden in christelijke landen. De islam erkent het bestaansrecht van andersgelovigen, het christendom niet. Gehuwde moslimvrouwen genieten in elk geval officieel een mate van economische zelfstandigheid waarvan mijn grootmoeder alleen had kunnen dromen (als de mogelijkheid bij haar was opgekomen). En opnieuw – ’t wordt saai; nou voor het laatst dan: – hoe zit het eigenlijk met al die verworvenheden in de christelijke rest van de wereld, met het homohuwelijk in de uiterst christelijke Oekraïne, bijvoorbeeld, of de rechten van vrouwen in het Vaticaan?

Wie de christelijke cultuur, hoe ook gedefinieerd, superieur acht aan de islamitische moet erg selectief winkelen. Wel hun dhimmi’s, niet de eeuwenlange volslagen rechteloosheid van andersgelovigen bij ons; wel hun zwepen en beulszwaarden, niet onze guillotine, elektrische stoel en justitiële injecties; wel rijke, liberale westerse welvaartsstaten, niet de economisch uitgezogen, politiek verscheurde, mensenrechtenloze derdewereldlanden waaraan wij ons comfort en onze rijkdom danken; wel hun geborneerde mullahs Krekar, niet onze geborneerde Billy’s Graham; wel hun bermbommen, niet onze clusterbommen; wel onze Franciscus, niet hun Rumi, wel de afgelopen decennia, niet de voorafgaande duizend jaar of meer, kortom: alles wat zich aan aardigs over ons bijeen laat sprokkelen tegenover alle misstanden die ze ook daar kenden.

Een relativist is iemand die absolute onzin afwijst.