Bart Voorzangers weblog

top

volgend

overzicht

38 Zendingsverbod

Marokko houdt zich opeens aan een wet die zending verbiedt. Die wet is mooi, maar van die beleidswijziging worden mensen het slachtoffer die beter verdienen. Een reden om anders om te gaan met Marokkanen hier is dat echter zeer beslist niet.

donderdag, 11 maart 2010

Marokko wijst een aantal buitenlanders uit omdat zij aan zending deden, en dat is in Marokko verboden.

De eerste vraag is natuurlijk of die maatregel terecht is. Over het zendingsverbod kunnen we kort zijn: de wereld wordt een stuk leefbaarder als dat altijd overal gaat gelden. ’t Is jammer dat veel gelovigen – overtuigde atheïsten inbegrepen – niet zelf al inzien dat een actieve poging anderen te bekeren getuigt van gebrek aan respect voor andermans levensbeschouwing. Maar waar zulk inzicht ontbreekt is een verbod zo gek nog niet. Tot zover niets dan lof.

Of de uitgewezenen aan zending deden is een kwestie van definitie. Ze dreven een kindertehuis met een duidelijk christelijke signatuur – met een kruis in het logo zelfs – waar moslimkinderen in een christelijke sfeer werden opgevangen. Het werk dat ze deden is heel lofwaardig, zo lofwaardig zelfs dat je geneigd bent tekortkomingen door de vingers te zien, en dat heeft de Marokkaanse overheid kennelijk lang gedaan (daarover zo meer). Maar dat ze die kinderen niet grootbrachten in het geloof van hun ouders, is en blijft een tekortkoming.

De vraag is wel waarom de Marokkaanse autoriteiten nu pas ingrijpen. Het kindertehuis begon in de jaren vijftig en dat het een christelijk project was moet van meet af aan duidelijk zijn geweest. Een voor de hand liggend antwoord is dat men radicale moslimorganisaties het argument wil ontnemen dat de overheid het geloof – dat wil zeggen: de islam – niet beschermt. Zulke organisaties vormden vijftig jaar geleden geen bedreiging voor het regime, en nu wel. Onder die druk houdt het op met gedogen, een beleidswijziging die niet alleen christenen, maar ook bijvoorbeeld sjiitische moslims treft. Elegant is het niet, maar helemaal onbegrijpelijk is het evenmin. ’t Was alleen wel netjes geweest als de beëindiging van het gedoogbeleid tijdig was aangekondigd, en als de betrokkenen de gelegenheid hadden gekregen hun beleid te wijzigen.

Interessant is wat dit besluit voor ons hier in Nederland betekent. De eerste reacties op internet zijn duidelijk: als zij daar christenen het leven en geloven onmogelijk maken, dan moeten wij dat hier met moslims ook maar eens doen. Het is een manier van denken die je vaker tegenkomt: ‘Christenen mogen daar geen kerken bouwen, dus moeten wij hier de bouw van moskeeën tegengaan’.

Aan die manier van denken schort iets. Als ik uw fiets verniel zal mijn rechtvaardiging dat een wijk- of dorpsgenoot van u de mijne sloopte, u niet overtuigen. En terecht want u bent niet verantwoordelijk voor het gedrag van iemand die toevallig een paar straten verderop woont. Zijn er voorbeelden te bedenken van een straf voor het gedrag van anderen die ú treft, en waarbij u het gevoel hebt terecht gepakt te worden? Misdragingen van een collega waarvoor ú op de vingers wordt getikt? Een boze uithaal van een familielid die op ú verhaald wordt? Een onheuse uitspraak van een geloofsgenoot die ú voor de voeten wordt geworpen?

Zelfs als u de achterliggende verontwaardiging begrijpt, zult u toch het gevoel hebben dat die zich ten onrechte tegen u richtte. En datzelfde geldt om dezelfde goede redenen voor Nederlandse Marokkanen die onheus behandeld zouden worden als reactie op die betreurenswaardige uitzetting. ’t Zou puur onrecht zijn.

(Maar dat zendingsverbod, dáár moeten we echt nog eens goed over nadenken, en over ons gedoogbeleid misschien ook maar eens …).