Bart Voorzangers weblog

top

volgend

overzicht

104 De imam en het meisje

Een imam van wie we niet precies weten wat hij vindt en waarom mag volgens velen vanwege wat hij vindt ons land niet bezoeken. Dat is op zich al raar. Raarder wordt het nog als je bedenkt dat er tal van mensen met minstens even laakbare opinies op hoog niveau worden verwelkomd, en helemaal dwaas als je stilstaat bij de psychologische gevolgen van zo’n verbod.

woensdag, 7 december 2011

Een meerderheid van de tweede kamer wil dat een Marokkaanse imam een visum wordt geweigerd omdat hij een omstreden uitspraak over het trouwen met jonge meisjes deed.

De eerste voor de hand liggende vraag is wat deze imam dan precies gezegd heeft. Nederlandse kranten suggereren dat hij seks – uiteraard binnen het huwelijk – met een negenjarige propageert. Maar volgens de voorzitter van de moskee die hem inviteerde, pleitte hij slechts voor de mogelijkheid van een ‘huwelijkscontract’ waarbij zo’n negenjarige een der partijen was, en was zo’n contract iets anders dan het eigenlijke huwelijk. De meest voor de hand liggende interpretatie daarvan is dat het gaat om een contractueel vastgelegd voornemen tot een huwelijk. Hoe dan ook, als de voorzitter gelijk heeft, is er van een oproep tot kinderverkrachting geen sprake. Misschien moet die onduidelijkheid eerst maar eens worden opgelost, en aangezien ik geen Arabisch spreek, kan ik dat helaas niet voor u doen.

De tweede voor de hand liggende vraag is of deze imam iets deed, en bij een eventuele komst naar Nederland mogelijk opnieuw zal doen, dat strijdig is met de Nederlandse wet. Als de moskeevoorzitter gelijk heeft, is dat evident niet het geval. Maar ook als de imam pleitte voor de mogelijkheid van een huwelijk met een negenjarig meisje, en wellicht zelfs voor de vrijheid van het betrokken echtpaar dat huwelijk te consumeren, is van strijdigheid met de wet nog geen sprake. De meest welwillende interpretatie – en in zulke gevallen gaat ieder fatsoenlijk mens uit van de meest welwillende interpretatie – is dan dat de imam ervoor pleit de nu geldende wetten te veranderen, en dat moet iedereen in een democratie altijd mogen. Als zo’n pleidooi serieus genoeg is, leidt het tot een discussie waarin alle redenen voor de geldende wetgeving nog eens tegen het licht worden gehouden, en het is heel verstandig dat zo nu en dan eens te doen.

Anders wordt het pas als de imam ons expliciet opriep de geldende wetten aan onze laars te lappen, negenjarige meisjes te trouwen en ze te dwingen tot seksueel verkeer. Zo’n oproep zou op z’n minst laakbaar, en mogelijk onwettig zijn.

De derde voor de hand liggende vraag is of wat deze imam deed voldoende reden is hem een visum te weigeren. Nederland wordt regelmatig bezocht door lieden die in eigen land dingen deden die botsen met onze wetten. Denk bijvoorbeeld aan Amerikaanse hoogwaardigheidsbekleders die toestemming gaven voor de executie van een of meer niet zelden op dubieuze gronden veroordeelde gevangenen die dan ook nog eens opvallend vaak zwart zijn, of aan Chinese hoogwaardigheidsbekleders die opdracht gaven tot het opsluiten en erger van kunstenaars of journalisten met een het regime onwelgevallige mening. Natuurlijk zijn er verschillen: het gaat bij Amerikanen en Chinezen om bezoekers die economisch van groot belang zijn, en dat is de imam natuurlijk niet. Bovendien zullen die Amerikanen en Chinezen zich wel drie keer bedenken voor ze hier expliciet bepleiten wat ze thuis zonder aarzeling doen.

Eerlijk gezegd heb ik voor een imam zonder zulke opportunistische scrupules – althans wat dát betreft – meer respect.


Op de achtergrond speelt bij dit soort affaires natuurlijk altijd het idee dat de islam gesticht is door een pedofiele profeet. Mohammed zou getrouwd zijn met de toen negenjarige Aïsha. Velen, ook veel moslims, menen dat dit in de koran staat. Ten onrechte. Het idee is ontleend aan de ‘traditie’: een enorme berg van zeer korte verhaaltjes, vignetjes, over Mohammed en de mensen uit zijn directe omgeving. Die vignetjes zijn lang mondeling overgedragen en pas enkele eeuwen na het ontstaan van de islam vastgelegd met – per vignet! – een complete reeks van mondelinge overdragers: ‘A hoorde van B, die van C gehoord had dat D vertelde …’ enzovoort. De zo verzamelde verhaaltjes zijn lang niet altijd met elkaar in overeenstemming en er is een hele methodologie ontwikkeld om vast te stellen hoe betrouwbaar individuele vignetjes zijn. Waterdicht is zo’n methode natuurlijk nooit.

Er zijn vignetjes die in onderling samenhang suggereren dat Aïsha een jaar of negen was toen ze vrouw van Mohammed werd. Of dat huwelijk meteen geconsumeerd werd is dan overigens nog altijd de vraag. Maar interessanter is dat ándere vignetjes suggereren dat de vrouw in kwestie veel eerder geboren moet zijn dan doorgaans wordt aangenomen – zoveel eerder zelfs dat ze bij haar huwelijk mogelijk zelfs al zo ongeveer een ook in onze ogen huwbare leeftijd had bereikt. Er is dus alle ruimte voor een theologische discussie, en hoe die ook uitvalt, er blíjft altijd reden om niet al te stellig te beweren dat Mohammed een uiterst minderjarig meisje trouwde.

Laten we wel zijn, áls je wilt dat zo’n imam van gedachten verandert dan zul je hem met theologische argumenten moeten overtuigen. Visa weigeren en dreigen met justitiële maatregelen garanderen maar een ding: een hardnekkig vasthouden aan het eigen gelijk. Zo gaat dat met ideologische overtuigingen. Misschien is dat ook de reden dat velen zo heftig voor zulke maatregelen pleiten: ze zijn veel te blij met zo’n daverend argument voor hun stelling dat de islam een achterlijke godsdienst is om het risico te willen lopen dat de imam van gedachten verandert.